อ่านคนแปลกหน้า ผ่านวงสนทนาและข้อความที่เขียนให้

ถ้าพูดถึงการ "อ่าน" ส่วนใหญ่เราคงนึกถึงหนังสือ หน้ากระดาษและเรื่องราวที่ใครบางคนเขียนเอาไว้ให้เราอ่านคนเดียวอย่างเงียบ ๆ แต่ใน Human Library: Stranger Talk อ่านคนผ่านข้อความ ที่จัดขึ้นสองวันในเทศกาลการเรียนรู้กรุงเทพฯ Learning Fest Bangkok 2026 "หนังสือ" ที่ว่ากลับมีลมหายใจ มีเสียงหัวเราะ และบางครั้งก็มีน้ำหนักมากพอที่จะทำให้คนแปลกหน้าในวงเดียวกันรู้สึกว่าตัวเองไม่ได้อยู่คนเดียว

กิจกรรมนี้เราชวนแขกรับเชิญพิเศษ ฮ่องเต้ กนต์ธร เตโชฬาร (Art of Hongtae) ศิลปินและนักสร้างสรรค์ผลงานศิลปะไทยร่วมสมัยที่โดดเด่น วัฒน์ วัฒนชัย ตรีเดชา นายกสมาคมบอร์ดเกมประเทศไทย เจ้าของ BGN Squad คอนเทนต์ครีเอเตอร์และนักแสดง มีน ธันยธรณ์ ลี้ไวโรจน์ (meanlee)  ศิลปินนักวาดภาพประกอบรุ่นใหม่ ผู้สร้างสีสันให้กับเทศกาลฯ ในปีนี้ และตี้ ธิดารัตน์ เจริญชัยชนะ เจ้าของผลงานแปลหลากหลายแนว มาเป็น "หนังสือที่มีชีวิต" ให้ทุกคนได้เปิดอ่าน ทำความรู้จักกัน นำวงพูดคุยโดย ส้ม-ดุสิตา อิ่มอารมณ์ และ วิภว์ บูรพาเดชะ เริ่มต้นจากคำถามเรียบ ๆ ผลัดกันเล่า ผลัดกันฟัง และทิ้งท้ายด้วยการเขียนโปสการ์ดโดยไม่รู้ว่าจะส่งให้ใคร ก่อนแลกกัน เฉลยตัวตน และให้คนเขียนเล่าสิ่งที่ต้องการสื่อ และแม้ทุกรอบจะใช้โครงสร้างเดิม แต่ทิศทางที่บทสนทนาพาไปนั้น ไม่มีรอบไหนเหมือนกันเลย นั่นเองคือ The Difference ความแตกต่างที่ไม่ต้องอธิบาย

 

เมื่อศิลปะกลายเป็นเรื่องที่ซ่อนไว้ภายใน

Art of Hongtae หรือ ฮ่องเต้—กนต์ธร เตโชฬาร ศิลปินที่เชี่ยวชาญทั้งในสื่อดิจิทัลและการวาดภาพแบบดั้งเดิมที่มีเอกลักษณ์เฉพาะตัว เริ่มต้นเล่าถึงงานของตัวเอง แต่ไม่นานก็ชัดเจนว่าสิ่งที่เขากำลังพูดถึงนั้นไม่ได้อยู่แค่ในภาพวาด เขาพูดถึงช่วงเวลาที่ชีวิตไม่สวยงาม ความสัมพันธ์ที่พัง และความรู้สึกที่กัดกินความมั่นใจของตัวเองไปทีละนิด ก่อนจะโยนประโยคหนึ่งออกมาตรง ๆ ว่า "ความเจ็บปวดมันขายดีขนาดนั้นเลยเหรอ"

ฟังดูไม่สวยงาม แต่มันจริงอย่างน่าประหลาด เพราะ "คนหัวเมฆ" คาแรกเตอร์ใหม่ที่เป็นเอกลักษณ์ของเขานั้นไม่ได้ถูกออกแบบมาเพื่อความน่ารัก แต่เมฆที่ปกคลุมหัวของมนุษย์หรือสัตว์ต่างๆ คือสิ่งที่เขาอธิบายว่าเป็น "ฟิลเตอร์ที่เรียกว่าการควบคุมตัวเอง ฟิลเตอร์ที่เรียกว่าศีลธรรม" ฟิลเตอร์ที่มนุษย์ทุกคนใช้เพื่ออยู่ร่วมกับสังคม และนั่นคือสิ่งที่ “ต่าง” กันในแต่ละคน เราทุกคนมีเวอร์ชันที่ "เหมาะสม" และมีบางอย่างที่จริงที่สุดที่เลือกจะเก็บไว้ส่วนตัว

จากจุดนั้น บทสนทนาขยับออกจากเรื่องศิลปะโดยไม่รู้ตัว คนในวงเริ่มเล่าถึงเส้นทางที่ไม่ได้เลือกเอง ความเครียดที่สะสมในชีวิตการทำงาน และคอนเทนต์ที่เลือกดูในแต่ละวันไม่ใช่เพื่อสะท้อนตัวตน แต่เพื่อ "พัก" จากโลกที่หนักพอแล้ว ความต่างของแต่ละชีวิตไม่ได้ทำให้วงแตกออกจากกัน แต่กลับพาทุกคนไปหาจุดที่เหมือนกัน

จุดที่น่าสนใจที่สุด อาจไม่ใช่ตอนที่ทุกคนพูด แต่คือตอนที่ชวนให้ทุกคนเขียนโปสการ์ดสิ่งที่เพิ่งได้เรียนรู้แล้วชอบ หรืออยากมอบให้คนในวง บรรยากาศที่เคยไหลลื่นกลับหยุดนิ่งลงทันที การพูดอาจเป็นเรื่องง่าย แต่การเขียนให้ตรงกับความรู้สึกจริง ๆ กลับยากกว่าที่คิด ฮ่องเต้ พูดจากประสบการณ์การเขียนของตัวเองว่า พอคิดดี ๆ มันยิ่งไม่จริง คิดเยอะไป คำมันก็จะแปลกออกไป และทันใดนั้น บทสนทนาก็เปิดอีกชั้นหนึ่งระหว่าง "การคิดให้ดี" กับ "การรู้สึกให้ตรง"

โปสการ์ดถูกส่งต่อไปให้คนด้านขวาโดยที่ยังไม่รู้ว่าใครเขียน พอเฉลยและให้คนเขียนเล่าเจตนา สิ่งที่ออกมาไม่ซับซ้อนแต่ตรงไปตรงมา ใบหนึ่งเขียนว่า "เป็นกำลังใจให้ทุกคนได้เจอสิ่งที่ชอบ และทำสิ่งที่ชอบ" คนเขียนเล่าว่าเห็นคนในวงที่กำลังเรียนศิลปะและอยากทำสิ่งที่รัก ก็อยากส่งกำลังใจให้ ส่วน ฮ่องเต้ เขียนถึงสิ่งที่เขาเพิ่งค้นพบในชีวิตว่า ต้องทำสิ่งไร้สาระให้เป็นงานประจำ ต้องลงไว้ในตารางงานอันอัดแน่นของเขาด้วย มันไม่ใช่สิ่งที่ยิ่งใหญ่ มันไม่ต้องใช้เวลาเยอะ อย่างน้อยแค่วันละครึ่งชั่วโมงก็พอ

 

เมื่อ "หลงทาง" กลายเป็นจุดเริ่มต้น

ในวงของ วัฒน์—วัฒนชัย ตรีเดชา นายกสมาคมบอร์ดเกมประเทศไทย เราชวนทุกคนย้อนกลับไปที่จุดเริ่มต้นของตัวเอง และสิ่งที่ได้ยินออกมาก็ทำให้เห็นชัดว่านี่ไม่ใช่วงของ "ผู้เชี่ยวชาญ" แต่เป็นวงของคนหลงทางเก่งพอที่จะหาทางใหม่เจอ

วัฒน์ เรียนจบฟิสิกส์อุตสาหกรรมและเคยเป็นวิศวกรในโรงงาน แต่รู้ตัวตั้งแต่ปีสองแล้วว่านี่ไม่ใช่ที่ของเขา และใช้เวลาช่วงเย็นเรียนรู้งานสร้างสรรค์และการแสดงด้วยตัวเอง เพราะเชื่อว่าความสุขเกิดจากการได้ทำในสิ่งที่รัก สิ่งที่เรียนมาและสิ่งที่เลือกเดิน ไม่จำเป็นต้องเป็นเส้นเดียวกัน และนั่นคือ The Difference ที่เขาไม่ได้มองว่าเป็นความเสียหาย

บทสนทนาค่อย ๆ ขยายออกไปสู่เรื่องของ "เมือง" และการพัฒนาพื้นที่ วัฒน์ เล่าถึงอัมสเตอร์ดัม เมืองที่ไม่ได้พยายามหนีจากน้ำ แต่เลือกอยู่กับมัน และออกแบบทุกอย่างให้สอดคล้องกับสิ่งที่มี ประวัติศาสตร์ถูกเล่าผ่านการล่องเรือแทนที่จะอ่านจากป้าย อุปสรรคถูกเปลี่ยนเป็นโอกาสผ่านมุมมองที่ต่างออกไป และนั่นคือสิ่งที่เขาเห็นว่าการพัฒนาเมืองไม่มีสูตรเดียว บางที่ใช้ศิลปะ งานดีไซน์ หรือเทคโนโลยี แต่ทุกเมืองต้องเข้าใจตัวเองก่อนเสมอ ซึ่งก็เป็นคำถามเดียวกับที่หลายคนในวงกำลังถามตัวเองอยู่เงียบ ๆ

พอถึงเวลาเขียนโปสการ์ด ทุกคนเขียนโดยไม่รู้ว่าจะไปถึงใคร และพอเฉลยกัน ข้อความที่ออกมาไม่ได้ซับซ้อน แต่กลับเป็นสิ่งที่รู้สึกว่าลืมพูดในชีวิตประจำวันมากแค่ไหน อย่างประโยคหนึ่งที่ว่า “รอยยิ้มคือสิ่งที่มีค่าที่สุดที่เรามอบให้คนแปลกหน้าได้โดยไม่ต้องเสียเงินเลย”

 

เมื่อชีวิตธรรมดาคือสิ่งที่น่าฟังที่สุด

"ตอนนี้กำลังหมกมุ่นกับอะไรอยู่" เป็นคำถามง่าย ๆ ชวนคุยเล่น แต่พอคำตอบเริ่มไหลออกมา มันกลับค่อย ๆ เปิดให้เห็นชีวิตหลายแบบที่ปกติเราไม่มีวันได้ฟังพร้อมกันในที่เดียว

มีน—ธันยธรณ์ ลี้ไวโรจน์ ศิลปินเบื้องหลังภาพประกอบที่สร้างสีสันให้กับเทศกาลการเรียนรู้กรุงเทพฯ Learning Fest Bangkok ในปีนี้ตอบตรง ๆ ว่าช่วงนี้หมกมุ่นกับงาน และ "ไม่ได้นอน" เธอไม่ได้พยายามทำให้มันดูสวยงามด้วยคำว่า passion หรือ calling มีแค่ความจริงว่าทำงานหนัก และเวลาที่พอมีก็ใช้ไปกับซีรีส์เกาหลีแนวสืบสวนเพื่อพักจากโลกจริง มันเป็นคำตอบที่ไม่ได้สร้างแรงบันดาลใจ แต่กลับทำให้รู้สึกว่า "นี่แหละของจริง"

บทสนทนาในวงนี้ไหลไปสู่เรื่องของคนที่เราชื่นชม สิ่งที่น่าแปลกคือคำตอบที่ได้ยินไม่ใช่ชื่อศิลปินระดับโลกหรือไอดอลที่อยู่ไกลตัว แต่เป็นพ่อแม่ คนในครอบครัว พี่ที่สร้างตัวเองขึ้นมาได้ หรือแม้แต่ศิลปินคนหนึ่งที่ตอบข้อความให้กำลังใจคนอื่นเสมอ มันทำให้เห็นชัดว่าในชีวิตจริง คนส่วนใหญ่เลือกชื่นชมคนที่ "อยู่ใกล้และมีความหมาย" มากกว่าคนไกลตัว และนั่นเองคือ The Difference ที่แต่ละคนให้คุณค่ากับสิ่งต่างกัน โดยไม่มีใครผิด

ทุกคนเขียนโปสการ์ดส่งต่อโดยไม่รู้ว่าจะไปถึงใคร พอเฉลย มีนได้รับโปสการ์ดใบหนึ่งที่เขียนว่าขอให้ได้กินของอร่อยทุกวัน ได้มีประสบการณ์ชีวิตที่ดี มีแต่สิ่งดี ๆ เข้ามา เธอบอกว่ามันตรงใจมาก เพราะสำหรับเธอ แค่นั้นก็พอแล้ว ข้อความจากคนแปลกหน้าบางครั้งพูดแทนใจเราได้โดยบังเอิญ

 

เมื่อนักแปล "แปล" มากกว่าแค่ภาษา

ตี้—ธิดารัตน์ เจริญชัยชนะ นักแปลที่ทำงานกับหนังสือมาเกือบยี่สิบปี เล่าถึงงานของตัวเองแบบตรงไปตรงมา บางปีทำหกเล่ม บางปีสองเล่ม บางปีก็ขี้เกียจบ้าง มันทำให้เห็นชัดว่างานแปลไม่ใช่แค่ทักษะ แต่คือ “ชีวิต” การเป็นนักแปลคือการเข้าใจคนหนึ่งคน แล้วพาเขาไปเจอคนอีกกลุ่มหนึ่งโดยที่ความหมายยังไม่หายไปไหน ความ “ต่าง” ของภาษาไม่ใช่กำแพง แต่เป็นสิ่งที่ต้องเข้าใจก่อนถึงจะก้าวข้ามไปได้

ช่วงหนึ่งในวงถามเรื่องการเรียนรู้ใหม่ ๆ ตี้ ตอบว่าเธอกำลังหาเรียนภาษาที่สาม ซึ่งลงตัวเป็นภาษาจีน ไม่ใช่เพราะวางแผนหรือตั้งเป้าอะไร แต่เริ่มจากการดูซีรีส์ และเมื่อถึงวันที่ลองพูดกับเจ้าของภาษาในวงสนทนา ทุกคนตกใจ และตัวเธอเองก็สนุกมาก "เราไม่ต้องตั้งเป้าว่าจะต้องพูดภาษาจีนเก่งมาก แค่ไปสั่งก๋วยเตี๋ยวแล้วเฮียตกใจก็พอแล้ว" มันสะท้อนให้เห็นว่าการเรียนรู้ไม่จำเป็นต้องเริ่มจากเป้าหมายใหญ่ และไม่จำเป็นต้องเป็นสูตรเดียวกับใคร

ตอนใกล้จะจบ ตี้ เล่าถึงหนังสือที่เธอหยิบมาอ่านทุกปีเพื่อเตือนตัวเอง เรื่องของผู้หญิงที่วันหนึ่งตัดสินใจออกจากชีวิตเดิม ไม่ใช่เพราะชีวิตพังแต่เพราะรู้สึกว่าตัวเอง "หายไปจากชีวิตตัวเอง" เธอกลับมาในวันที่รู้ว่าตัวเองคือใครอีกครั้ง ตี้ไม่ได้เล่าเพื่อชวนให้ใครทำตาม แต่เพื่อเตือนตัวเองว่า "มันไม่ได้เลวร้าย การแยกทางจากใครคือการค้นหาตัวตนที่สูญหายไป"

พอถึงช่วงแลกโปสการ์ด ตี้ เขียนประโยคหนึ่งที่กลายเป็นเหมือนคีย์เวิร์ดของทั้งวง "This too shall pass — เดี๋ยวมันก็ผ่านไป" เธออธิบายว่ามันเหมือนคาถาสะกดจิตตัวเอง จงเชื่อว่าสิ่งที่เกิดขึ้นเดี๋ยวมันจะผ่านไปจริง ๆ ไม่ว่าจะสุขหรือทุกข์ ไม่ใช่การมองโลกในแง่ดีเกินไป แต่คือการยอมรับว่าไม่มีอะไรอยู่ตลอดไป รวมถึงความทุกข์ที่เราคิดว่ามีแค่เราด้วย

สี่เรื่องราวของคนแปลกหน้าและหนึ่งความจริง

 

ถ้ามีอะไรที่เชื่อมโยงทุกรอบของ Human Library: Stranger Talk อ่านคนผ่านข้อความ  เข้าหากัน อาจไม่ใช่หัวข้อ แขกรับเชิญ หรือคำถาม แต่คือสิ่งที่ปรากฏซ้ำในทุกวง ทุกโปสการ์ดที่เขียนและส่งต่อโดยไม่รู้ว่าจะไปถึงใคร นั่นคือทุกคนล้วนมาจากเส้นทางที่แตกต่าง เรียนมาไม่เหมือนกัน ให้คุณค่ากับสิ่งที่ต่างกันไป ใช้ชีวิตคนละแนว แต่พอได้นั่งลงในวงสนทนาเดียวกันกลับพบว่ามีบางอย่างที่เหมือนกันอย่างน่าประหลาด

เราทุกคนกำลังพยายามใช้ชีวิตให้ดีขึ้นในแบบของตัวเอง บางครั้ง แค่ได้พูด ฟัง และเขียนอะไรเล็ก ๆ ส่งให้คนแปลกหน้าโดยไม่รู้ว่าใครจะได้รับ ก็เพียงพอแล้วที่จะทำให้วันธรรมดากลายเป็นวันที่มีความหมายขึ้นมาได้อีกนิดหนึ่ง

นั่นคือ The Difference ที่เทศกาลการเรียนรู้กรุงเทพฯ Learning Fest Bangkok 2026 พูดถึง ไม่ใช่ความต่างที่แบ่งแยก แต่ยิ่งต่าง ยิ่งได้เรียนรู้ และพาเราเข้าใกล้กันยิ่งขึ้น